przerwa

Tak, wiem, że mam się uczyć; kilka egzaminów za mną, dwa przede mną. Ale muszę sobie zrobić przerwę (10-tą już dzisiaj :)

Jak byłam mała, zawsze marzyłam o takim domu, gdzie mieszkałabym z moimi Rodzicami, Babciami, Dziadziusiami, Rodzeństwem itd. Chodziło mi o to, żeby wszyscy mieli siebie pod ręką, żebym nie musiała czekać na niedzielę lub święta, żeby zobaczyć Babcię i Dziadzia. Zawsze lubiłam jeździć do Nich na święta, bo wtedy spotykaliśmy się w dużym gronie (moja Mama ma kilkoro rodzeństwa). Potem pojawiło się więcej wnuków i było jeszcze fajniej! Z tego też względu zawsze patrzę z radością na duże rodziny, które nie boją się dziwnych spojrzeń innych. I też chcę taką mieć! Nie, nie wygraliśmy na loterii, ale myślę sobie, że skoro Bóg da, to przecież nie zostawi nas na ulicy bez jedzenia. No nie?
Wracając do marzenia:  gdy kilka razy wyjawiłam je dorosłym, zawsze spotkałam się z serdecznym śmiechem. Wyobrażam sobie, że Mama lekko zdenerwowana mówi, żebym już sobie poszła i nie plotła bzdur, bo jeszcze się to komuś spodoba :D Teraz wiem, że po prostu ciężko byłoby się znieść :D Ale nadal, w dzikich marzeniach myślę o tym i nadal tego chcę. Wiecie ile cudnych wspomnień mogą mieć małe dzieciaki, które wychowane są przy Babci, czy Prababci? Wiecie ile pyszności można ugotować mając obok siebie kogoś, kto ma tyle lat wprawy? A wiecie, ile historii można wysłuchać w długie, zimowe wieczory? Wiecie ile ciepła rodzinnego jest w takim domu? Ja nie wiem, ale widzę, że plusy przerastają minusy. Jasna sprawa, że dom musiałby być duży i każdy musiałby mieć swój kąt. Ale da się!
No przecież można! Ja zawsze wiedziałam, że można! Przez przypadek trafiłam na bloga (uwielbiam takie przypadki), gdzie mieszka 4 generacje: Four Generation One Roof
Zazdroszczę, podziwiam i życzę wiele szczęścia!