pies

Jęczę od jakiegoś czasu do P., że chciałabym, abyśmy mieli psa. Pusto tak jakoś jest i czuję, że czegoś brakuje. P. zgadza się, kiwa głową, a ja w wolnych chwilach zaglądam na strony lokalnych schronisk, bo jak piesek, to tylko ze schroniska, a nie z puppy mill (wrażliwym radzę nie guglować nazwy, bo z jednej strony serce pęka, a z drugiej nóż otwiera się w kieszeni).

Kilka tygodni temu nad jeziorem w centrum Orlando był zjazd wielu schronisk, gdzie można było m.in. złożyć aplikację o adopcję. Zanim tam dojechaliśmy wstąpiliśmy do biura, gdzie wynajmujemy mieszkanie, które ogłasza się jako "pet friendly apartments". Sprawa ma się tak: aby mieć pupila do 13 kg trzeba zapłacić depozyt (który nie zostanie zwrócony) w wysokości $250. Jeśli zwierzę jest cięższe, to depozyt wynosci $500. Dodatkowo, co miesiąc  za zwierzę należy płacić czynsz - $30 za małe, $50 za duże. It's a money friendly apartment complex, that's for sure ....
Po tych wiadomościach pojechaliśmy nad wyżej wspomniane jezioro. To był błąd.
Po kilku minutach chodzenia znaleźliśmy to, czego szukaliśmy: Golden Retriever Rescue of Mid Florida. Każdy pies jest ładny i kochany na swój sposób, ale te paszcze mnie szczególnie ujęły. Są tak rodzinne i przyjazne, że miałam ochotę położyć się obok jednego na trawniku i po prostu leżeć. Są też bardzo duże, co uwielbiam! Byłam tak zapatrzona, że nawet nie zrobiłam ani jednego zdjęcia. Rozmawialiśmy z panią, która jest wolontariuszką w tym schronisku; mówiliśmy, że chcielibyśmy być choć rodziną zastępczą dla jakiegoś psiaka, ale niestety ze względów finansowych na razie nie damy rady. Serce pęka, dosłownie. Odeszłam od ich namiotu ze łzami w oczach, a dokoła nas unosił się radosny jazgot i zapach świeżo rozdeptanych kup.