Miau

Zdążyłam już przejść popowrotnego doła związanego z tym, że nadal, po tylu latach (11ego minęło 10 lat!!!) przeokropnie tęsknię za Domem, moim miastem i Rodzicami. W dodatku wilgotność powietrza tutaj połączona z wysokimi temperaturami daje nieźle popalić. Nie ma silnych, żeby zmusić mnie do spaceru czy do przejadżki rowerem. Jaka w tym przyjemność, gdy na zewntarz ma się wrażenie, że oprócz palącego słońca jest również niewidzialna suszarka, która dmucha ciepłe powietrze prosto w buzię?

 Pierwsze więc dni, gdy już udało nam się dolecieć (bo podróż mieliśmy najgorszą, jak do tej pory /ale o tym kiedy indziej/) były nie za ciekawe. Potem zaczęło się szukanie mieszkania, dwugodzinne dojazdy, żeby pozałatwiać sprawy ważne i ważniejsze; stresior, jak się patrzy. Nadszedł wreszcie koniec poszukiwań. Cały nasz dobytek przez ostatnie dwa miesiące czekał na nas w magazynie, więc najpierw musieliśmy wszystko wpakować do wielkiego auta, a potem do nowego mieszkania.

Było tragicznie.
W przeprowadzce brałam udział tylko z P. Były łzy ze zmęczenia, przekleństwa, rzucanie kanapy na chodnik "bo ja już nie mogę!", ale po kilku godzinach udało się. Mieszkamy może nie w wymarzonym lokum (bo takowym jest na odludziu domek, który koniecznie musi mieć porch :], drewniane bele przy suficie i wielkie okna), ale na jakiś czas możemy się tu zatrzymać.

Okolica jest o niebo bezpieczniejsza od poprzedniej. I mamy w końcu balkon! Czekam tylko aż się ochłodzi za kilka miesięcy, więc będziemy mogli z niego korzystać.
Obok kilka zdjęć z nowego mieszkania. Na razie dwóch izb sypialnych nie zamieszczam, bo mam na nie kilka pomysłów.

 Poza tym - mam masę zaległości - na blogu, ze zdjęciami, organizacją itd. To się kiedyś zmieni, czy już zawsze będę miała listę rzeczy, które chcę zrobić, ale nigdy nie mogę na nie znaleźć czasu?